| Profiel van ..++**PinKY PrA.....++**PiNkYPrAE**++..Foto'sWeblogLijsten |  Extra  Help |
|
11-2-2007 จนกว่าวันนั้นแม้เธอ จะดีแสนดีเท่าไหร่ แต่ชั้นก็ยังคงไม่แน่ใจ ว่ามันจะนานรึเปล่า
ชั้นกลัว ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองเรา อาจจะบางเบาและไม่ยืนยาว หากว่าเรานั้นก้าวเร็วไป
กว่ามันจะกลายเป็นต้นไม้ต้นใหญ่
ก็ต้องใช้เวลาเอาใจใส่ ก็คงคล้ายกับใจของสองเรา
อยากให้รอเวลาให้เราได้เรียนรู้กัน
อาจไม่ใช่วันนี้ ที่พูดคำนั้น แต่พรุ่งนี้ก็คงยังไม่สายไป
ปล่อยให้วันเวลา สร้างทางที่เชื่อมระหว่างสองใจ
เปลี่ยนจากคำว่าเธอ จากคำว่าชั้น เปลี่ยนเป็นคำว่าเรา จนกว่าวันนั้นช่วยรอได้ไหมเธอ
ขอเพียงให้เธอนั้นยังมันคง และรักที่มีต่อกันไม่ลดลง ชั้นคงไม่ไปไหนไกล
สัญญาและขอให้เธอนั้นจงมั่นใจ
ต่อให้มันจจะนานและทางจะไกล แต่ว่าเราจะเดินไปด้วยกัน
และเมื่อถึงเวลาก็คงจะมีซักวัน
ถ้าไม่ทอดไม่ทิ้งกันกลางทาง คงจะไปถึงฝัน
รอนะ...รอได้มั๊ย..
รอชั้นนะ*^^* 15-1-2007 **ชีวิตที่วุ่นวายมาแร้วววววววว มาแล้วๆๆๆ
โอ๊ยยย บ่นว่ารัยก่อนดี ฮ่าๆ
เด๋วนี้ไม่ได้ทำสเปซสวยๆเลยอ่ะ ไม่มีเวลาจิงๆ
อัพไดก็แบบ สองเดือนอัพที 555+
ว่างๆไปดูได้นะ ส่วนใหญ่แพรอัพไดมากกว่า
ตอนนี้พึ่งกินข้าวเย็นเสร็จ กำลังจะทำการบ้านค่ะ
การบ้านซึ่ง...ไม่รู้ว่าจะทำได้รึป่าว เห้อ..
ทำไมมันยากอย่างเนี๊ยยยยย แล้วก็ แต่ละอย่างนี้ ใช้เวลาทำทั้งนั้น
สอบทุกวัน จะสอบไปไหน ไม่เหงใจกันบ้างเร๊ย
เออแร้วนี่อีก อากาศ....จะหนาวไปไหนวะ
เดินออกไปนี่หน้าแข็งเชียว
ไม่น่าเชื่อว่าไทยกะเกาหลีมันห่างกันแค่ 5 ชม.คึ่งเอง
แต่อากาศช่างแตกต่างกันจิงๆ
ทางไทยก็บ่นว่าร้อนจิง ไอ้เราก็หนาวจะแข็งตาย เง้อ
คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงบ้านอ่ะ ไม่ค่อยได้คุยกะคัยเลย
ไม่มีเวลาจิงๆ พ่อกับแม่ยังไม่ค่อยได้คุยเลย
เหมือนติดต่อกะเพื่อนที่ไทยทางจดหมายไงไม่รุ
เออช่าย คัยที่ถามที่อยู่แพรนี่น๊ะ
Room S532 Hanwoori Hall
Ewha Womans University
11-1 Daehyun-dong, Seodaemun-gu
Seoul 120-750
Korea
เขียนมาๆๆ อย่าลืมน๊ะ
ว่างๆแล้วจะตอบนะคะ
ขอตัวไปทำงานก่อนล่ะ ว่างๆแร้วจะมาอัพเดทความโทรมใหม่ อิอิ
ป.ล.แป้งงงง แพรอัพแร้ว ฮ่าๆๆ
แพรกะแป้งไม่ได้ต่างกันเลยเนอะ แต่พวกเราก็ไม่ท้อหรอกจิงป่าว
สู้ๆๆนะแป้ง แพรก็จะสู้เหมือนกัน
ถึงไม่ได้นอน อยู่หามรุ่งหามค่ำกันแทบทุกวัน
แต่ก็ต้องสู้เนอะ สู้ตาย อิอิ ไฟติ้ง!!!!!
< เอ่อ..แป้ง..เหมือนแพรทุกอย่าง ยกเว้น แป้งอยู่ญี่ปุ่นแพรอยู่เกาหลี >
กริ๊ป ปอม ปัญ ยุ้ย นพ มิ้ง...คิดถึงพวกแกมากๆเหมือนกัน รักนะจ๊ะเพื่อนรัก
คิดถึงสาธิตจุฬาจัง..
คิดถึงๆทุกคนน๊ะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ
เอ่อ..ถ้าทักมาในเอ็มแล้วไม่ตอบก็อย่าโกรธกันนะจ๊ะ
ไม่ค่อยว่างจิงๆ 23-10-2006 คนนั้น**คนของชั้น**
ใจดี
ขี้เล่น
น่ารัก
ปากหวาน
จิงใจ
รักชั้นคนเดียว
เอาใจชั้น
เทคแคร์
ดูแล
เป็นห่วง
คอยหวง (พอดีๆน๊ะ)
โทรหา (แบบไม่บ่นว่าแพง ฮิๆ)
ส่งเมลล์หา
ส่งแมดเสจหา
มารับ
ไปส่ง
มีมั๊ย?คนที่ส่งเมลล์ส่งจดหมายหาโดยที่ไม่ต้องบอก
มีมั๊ย?คนที่เข้าได อ่านสเปซ อยากรู้ความเป็นมาโดยไม่ต้องเอาลิ้งไดไปให้แล้วบอกว่า เม้นหน่อยๆ
มีมั๊ย?คนที่โทรหาเวลาที่ต้องการ
มีมั๊ย?คนที่เข้าใจและคอยปลอบใจเสมอ
มีมั๊ย?คนที่ไม่มองคนแต่ภายนอก
เพราะชั้นไม่สวย**
ชั้นไม่ขาว**
ชั้นไม่น่ารักเหมือนคัยๆ**
ชั้นขี้แง
ชั้นขี้งอน
ชั้นขี้บ่น**มาก
รับได้มั๊ย???
รับที่ชั้นเป็นชั้นได้รึเปล่า...
รับได้มั๊ยถ้าชั้นเป็นแบบนี้**
อยู่กับชั้นได้มั๊ย......อย่าเปลี่ยนไป
อย่าเป็นแบบคนอื่น......
ถ้ามี.....รักตาย^^
คงไม่มีหรอก ชั้นอ่ะพวกปัญหาเยอะ ฮิๆ
ขอโทด......ทุกคนที่เคยปฏิเสธไป
ขอบคุณ......ทุกคนที่รักชั้น
วันนี้กูเพ้ออ่ะไร**
เหนื่อย....
ท้อ....
อยากกลับบ้าน.....
กริ๊ป..ปอม..คิดถึงแกมากๆ คัยจะรักชั้นเหมือนพวกแกวะ**
คิดถึงCUD41...ไม่มีเพื่อนที่ไหนดีเหมือนพวกแก
พ่อแม่พีทจ๋า....แพรเหนื่อยเหลือเกิน...แต่ไม่ต้องห่วงนะ แพรจะไม่ท้อ
**คะแนนเหียกมาก T________T
ทำไมวะ เห้อ......ต้องขยันอีกๆๆ แพรสู้ๆ
พอละขอยิ้มบ้างเหอะ ^______________^
ปกติก็ไม่ช่ายคนขี้หงุดหงิดหรอกน๊ะ ทุกคนก็รู้ แหะๆ
มีบ้างๆ วันนี้มันไม่ไหว ขอหน่อย
ขอบคุนสำหรับกะลังใจน๊ะทุกคน
คิดถึงเพื่อนๆจางงงง......จุ๊บๆ 28-7-2006 รางวัลแห่งความภูมิใจ^^"ก่อนที่จะเล่าไอ้ที่มันเกี่ยวกะชื่อเรื่องเนี๊ย.....ขอนอกเรื่องก่อน 555+ คือวันนี้แพรพึ่งจะสอบมิดเทอมเสร็จเอง เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยมาหลายอาทิตย์แล้วตั้งแต่กลับมาเรย เนื่องจากว่าเรียนหนักมากๆ ปกติก็บ่นแบบนี้อยู่แล้ว แต่คราวนี้ แพรว่าปิดเทอมเรียนหนักกว่าเปิดเทอมอีก TT ปกติเด็กต่างชาติโปรแกรมอื่นๆ พวกนักเรียนแลกเปลี่ยนไรเงี๊ย เรียน 6 อาทิตย์ 9 บท แต่..............ด้วยเหตุผลที่ว่า พวกเธอได้ทุนมาเรียน เค้าเลยเร่งหนักอ่ะ ปรับให้เป็น 3 อาทิตย์ กับ 9 บท....คือ กูได้ทุนมา กูก็คนเหมือนกันน๊ะ ไม่ช่ายหุ่นยนต์ เห้อ....แล้วอย่างนี้ไม่ให้บ่นได้ยังไงก๊าน~~
เรื่องต่อปาย.....เรื่องรัยว่ะ ลืม 5555+ ทำไมช่วงนี้เบลอแบบนี้น๊า เห้อ วันนี้สอบก็แบบว่า อย่างโง่เรยอ่ะ ยากชิหายเรย เหมือนไม่เคยได้เรียนมา 555 ชีวิตหนอชีวิต แร้วเปิดเทอมข้าพเจ้าจารอดไม๊ ??!?
เอาเป็นว่าเรื่อง "รางวัลแห่งความภูมิใจ" แล้วกัน^^" ก็ม่ายมีรัยมากหรอก มันอาจดูไม่ยิ่งใหญ่สำหรับคนอื่น แต่สำหรับแพรแล้ว การที่ได้เป็น "ศิษย์เกียรติยศ" ของโรงเรียนสาธิตจุฬาฯ มันยิ่งใหญ่เหลือเกิน แบบพูดไม่ออกเลย รู้แล้วอึ้ง ช๊อก! แต่เสียดายมากๆที่ไม่ได้กลับไปรับเอง ไม่ได้กลับไปวันไหว้ครูด้วย อยากไปมากๆอ่ะ แต่.....จะให้บินกลับไปคืนเดียว มันก็ไม่คุ้มไม่ควรช่ายมะ 555+ ก็เป็นว่าคุณพ่อสุดที่ร๊ากขึ้นรับแทนค่ะ อิอิ แพรดีใจมากๆเลยที่ทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจ เห็นไม๊ แพรเป็นเด็กดีช่ายมะ 55+
ตอนนี้ชีวิตมีความสุขดีแม้จะเรียนหนักไปหน่อย ไม่ต้องการอะไรอีกแร้วล่ะ เพราะนั่นมันคือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ ภูมิใจๆๆ 555+ คิดถึงเพื่อนๆสาธิตุฬาจังเรย อยากกลับไปมากๆอ่ะ อยากกลับไปไหว้ครู เออ...แต่มันก็น่าคิดนะ ถ้าเกิดแพรกลับไปแร้วแบบต้องไปรับโล่เองเงี๊ย แพรจะใส่ชุดรัยวะ ที่นี่ไม่มีเครื่องแบบ หุหุ เอาเถอะ..ไหว้ครูแทนแพรด้วยน๊าเพื่อนๆ ปีหน้ากลับไปชัวร์ๆอะ
**หมูอ้วนและพยูนเซ่อ...โคดคิดถึงพวกแก เราอยากอยู่กะพวกแก จะได้กรี๊ดแล้วกระโดดกอดคอกัน กร๊ากๆๆๆ....ตั้งใจเรียนนะจ๊ะเพื่อนร๊าก ชั้นรอวันที่พวกแกมาหาแล้วไปช๊อปด้วยกันอยู่นะ อิอิ แต่สงสัยชั้นได้กลับไปก่อนแน่ เอาเถอะ ช๊านได้จดหมายแกทั้งสองคนแร้วนะ ขอบใจมากๆ
***ได้จดหมายปูด้วยเหมือนกัน แกเป็นงัยบ้างว๊า ไม่ค่อยได้คุยกันอย่างแรง คิดถึงแกนะเว่ย ดูแลตัวเองดีๆอ่ะ แร้วมาเยี่ยมช๊านเร็วๆ คิคิ
**คุนพ่อ คุนแม่ และน้องพีท....แพรทำสำเร็จแร้วน๊า แพรดีใจที่ทำให้ทุกคนภูมิใจ แพรจาสู้ต่อไป ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหนก็จะไม่ท้อ....แพรสัญญา^^
*เพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคน...กลับมานี่เดือนนึงแร้ว ยังไม่หายคิดถึงเมืองไทยเร๊ย แต่เนอะ...หวังว่าเวลาคงผ่านไปเร็ว...จะได้กลับปายเจอเพื่อนๆอีก คิดถึงนะจ๊า
***พี่เติ้น...เป็นยางงายบ้างน๊อ มะได้คุยกันเรยยยยย คิดถึงกานป่ะ?! 3-7-2006 ถึงเกาหลีโดยสวัสดิภาพแล้วนะค๊าFinally,I'm here at Korea.....
เวลาสามอาทิตย์ได้หมดไปอย่างรวดเร็วกับเมืองไทย สามอาทิตย์ที่ก็ทำทุกวันเหมือนกันหมด ตื่นมา ออกจากบ้าน เที่ยวๆ เจอเพื่อนๆ ดูหนัง กินข้าว ช๊อปปิ้ง แล้วก็กลับบ้านนอน เวลาผ่านไปเร็วชะมัด แต่ก็เจอเพื่อนๆแทบครบทุกคนเลย ดีใจ^^ คิดถึงทุกคนเลย เหมือนไปไม่นานแต่ก็เกือบๆสี่เดือนแล้วนะ เวลาผ่านไปยังกะสายน้ำ แต่สามอาทิตย์นี้ก็คุ้มแหละ สนุกสนาน เฮฮา สุขใจ อิอิ
ขอเล่าข้ามไปวันกลับเลยแล้วกัน 555+ มีเหตุการณ์น่าระทึกใจมากมายเกิดขึ้น ก๊ากๆ เริ่มด้วยวันนี้ตื่นมาออกไปเจเจกับเมย์ ( วันสุดท้ายยังออกจากบ้านอีกชั้น หุหุ ) เดินยังไม่ทันถึงไหนเล๊ยยยย ฝนตกซู่ซ่าเชียว แหม เสียอารมณ์ช๊อปหมด 55 เดินตั้งแต่บ่ายโมงก่าๆถึงนู่นเกือบ 5 โมงเย็น สนุกสนานมากมาย ได้ของครตามรายการ อิอิ จากนั้นก็ไปหาแม่ที่เซนทรัล..เดินไปซื้อของกับแม่ อยู่ๆพี่แอนนิต้าก็โทรมา แมร่งช๊านเกือบกรี๊ดกลางห้าง น่าร๊ากจิงจิ๊งงงงคนอาราย เค้าก็ถามๆเออจะไปสนามบินกี่โมงรัยเงี๊ย คุยๆไปแพรก็เลยบอกว่า เดี๋ยวแพรจะขึ้นเครื่องแล้วจะโทรหาน้า อย่าพึ่งนอน เค้าก้อโอเคๆ
จากนั้นก็กลับบ้าน รีบอาบน้ำออกจากบ้านไปสนามบินเลย ฝนตกหนักด้วยอ่ะ น่าเบื่อจิงๆ ต้องบินวันฝนตกเนี๊ยน่ากัวอ่ะ ไปถึงสนามบินสามทุ่มก่าๆ ก็รีบเอากระเป๋าไปโหลดลงเครื่อง แล้วกริ๊ปก็มาพอดี ยืนรออยู่พี่เค้าก็บอกว่า...น้องครับ...น้ำหนักเกินไปสองโล เราก็เออะ.....พี่คะ นู๋ได้ทุนไปเรียนตั้งสี่ปีเลยนะเนี๊ย โหหหห ให้ๆหน่อยเห๊อะ สรุป...เค้าก้อให้ 555+ คนเดียว 32 โล เปงไปได้ เห้ออออ
พอโหลดกระเป๋าเสร็จพี่แอนนิต้าก็โทรมา ( กรี๊ด เป็นไปได้ไง สองรอบแล้ว ) เค้าก็ถามแบบ น้องแพรทำไรอยู่ เราก็แบบ อ๋อพึ่งโหลดกระเป๋าเสร็จค่า เค้าก็ถามว่าโหลดกระเป๋าที่ไหนอ่ะ แพรก็ เอ๊ะ จะถามเพื่อ... แล้วก็ตอบปายอยู่ช่องแรกค่ะ เค้าก็แบบ แค่นี้นะแล้วก็วางไปเลย อะไรวะ?? แล้วก็หันไปบอกกริ๊ปว่า "แก พี่แอนมาแน่เรยว่ะ" แต่ก็ไม่ชัวร์หรอก แล้วอยู่ๆเค้าก็โทรมาอีกครั้งนึงบอกว่า "พี่หลงทาง 5555+ แพรอยู่ไหน มารับตรงนี้...หน่อย" แพรก็.......แทบช๊อก 555+ สรุปพี่แอนมาเซอไพร์จิงๆด้วย กรี๊ดดดดด ดีใจโคด น่ารักที่ซู๊ดดดดด แล้วแบบ โอ๊ยพูดไม่ถูกว่ะ คนแม่งแตกตื่น 555+ ขอบคุนนะค๊า /\
ตอนนั้นก็เกือบๆห้าทุ่มแล้วแหละ เครื่องแพรออก 23.50 ไง เค้าก็เขียนเวลาขึ้นเครื่องว่า 23.10 น. ซึ่งตอนนั้นพี่แจนกับพี่เบิร์ดแล้วก้วิน มาพอดี แล้วพี่แอนกับกริ๊ปก็กลับไป.....โอ๊ย เกลียดการลาจาก แล้วแบบว่าพี่แจนก็บอกเออเนี๊ย เครื่องออกห้าทุ่มห้าสิบแน่ะ แพรก็เลยเออยังไม่ขึ้นเครื่อง ก็เลยไปกิน Burger King กัน นั่งคุยไปมานู่นเลยยย ห้าทุ่มคึ่ง 555+ เดินลงมากอดกันไปกอดกันมากว่าจะลาก็ 23。40 เหลืออีกสิบนาที ซวยแล้วชั้น กระเป๋าก็หนักยังกะม้าเลยอ่ะ เข้าไปพอถึงที่มันตรวจพาสปอร์ต พี่เค้าก็ถามอย่างหาเรื่องว่า "น้องคะ...ใบตม.6 อยู่ไหนคะ" เราก็ เอาแล้วไงกูรีบๆอยู่ หาเรื่องอีกแล้ววววว ก็เลยกมือไหว้แล้วบอกว่า "ขอโทดค่ะหนูไม่มี พี่มีเก็บไว้มั๊ย เครื่องหนูจะออกแล้วอีกห้านาที" เค้าก็ถามว่า ไปไหนมาล่ะ แพรเลยบอกอย่างรวดเร็วว่า "อ๋อ...หนูลืมกระเป๋าตังไว้ในรถค่ะ เลยต้องวิ่งไปเอา" 555+ สรุปเค้าก้อให้เขียนตอนนั้นแหละ เหลือเวลาอีกเศษเสี้ยวมาก แพรก็วิ่งเข้าไป ยกตั๋วขึ้นมาดู ตายห่า Gate 2 คับพี่น้อง..อยู่สุดตึกเลยไง เหอๆ วิ่งไปจนแทบคลาน ไปเจอฝรั่งคนนึง ทิ้งกระเป๋าลงตรงหน้าเค้าแล้วพูดว่า "Excuse me, can you help me? It's so heavy and I have to go now!!!!" สรุปมันก้ถือของไปส่ง กร๊ากๆ เข้าไปถึงได้ยินว่า "Final call,ท่านผู้โดยสารที่ชื่อ ธัชพร วาจาสัตย์ ให้มาขึ้นเครื่องเดี๋ยวนี้ค่ะ" สรุปแทบจะคลานไปขึ้นรถตู้ เค้ามารับชั้นคนเดียวเพราะเครื่องบินมันถอยแล้ว 555 ไปถึงเครื่องบินอย่างหอบอ่ะ เป็นคนสุดท้ายพอดี แอร์เลยบอกว่า น้องเลือกนั่งตรงไหนก็ได้ค่ะที่มันว่าง ชั้นก็นี่เลย....เอาที่มันกว้างที่สุดแหละ อิอิ นั่งปุ๊ปหลับปั๊ปเลย กร๊ากกกกกกกกกก~~* เป็นเหตุการณ์ที่น่าระทึกใจที่สุดที่เคยเจอมา
ยังไม่จบแค่นั้น พอเครื่องขึ้นเสร็จแล้วมันก้อถอดเข็มขัดได้ช่ายป่ะ เราก้อหลับไปแล้วแหละ อยู่ดีๆก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงประกาศว่า "ขออภัยท่านผู้โดยสาร ขนาดนี้เครื่องบินกำลังบินผ่านช่วงที่มีอากาศแปรปรวน กรุณารัดเข็มขัดเพื่อความปลอดภัย" ชั้นแทบจะฝันเป็นบทสวดมนต์ 555+ แม่งนั่งๆไปก็ตกหลุมอากาศไปอ่ะ โคดน่ากัวเลย เหอๆ แล้วก็หลับไปในที่สุด ตื่นขึ้นมาก็กินข้าวเช้า แล้วก็ถึงเกาหลีโดยสวัสดิภาพ แต่เหนื่อยมากอ่ะ ไม่ไหวเลย ถึงเตียงปุ๊ป หลับยาวเลย...
วันนี้เปิดเรียนแล้ววันแรก...แปดชม.เจอเข้าไป แทบคลั่ง หุหุ แต่ก็เอาน่ะ ดีกว่าไม่มีอะไรทำ เออเกรดออกแล้วด้วยอ่ะ Christianity A+ Korean Language A+ แต่ Eng.เสือกได้ C+ ไม่มีเหตุผลอ่ะ รู้แต่ว่ายากมาก แต่ก็แอบเสียใจมากเหมือนกัน โง่เนอะ ทำไมโง่อังกิดวะ ช่างมัน เทอมหน้าเอาใหม่ อีแพรสู้ขาดใจอยู่แล้ว อิอิ
**คิดถึงเมืองไทย คิดถึงเพื่อนๆทุกคนมากๆน้า
*คิดถึงบ้าน ห้องสีชมพู คิดถึงสยาม เจเจ แล้วก็พ่อ แม่ พี่ทมากๆน้า
แพรจะตั้งใจเรียน มะต้องห่วงค่ะ
***gRip..คิดถึงแกมากเพื่อนร๊ากของชั้น อยากให้แกบินมาด้วยกันจิงๆว่ะ
*~พี่แอนนิต้า..ขอบคุนนะค๊าที่มาเซอไพร้แพร โคดดีใจอ่ะ คิดถึงซาเหมอน้า...
ร๊ากพี่แอนเหมือนเดิม ขอบคุณสำหรับของขวัญน้า รู้จัยจิงๆ
***พี่แจน พี่เบิร์ด วิน...ขอบคุณมากๆนะคะที่ไปส่งที่สนามบิน อุตส่าห์ถ่อไป ดีใจอ่ะ^^ขอบคุณสำหรับสร้อยเหมือนกันน๊า นี่ก็รู้ใจจิงๆ อิอิ
*ทุกคนตั้งใจเรียนน๊า ขอบคุณที่เป็นห่วง เข้ามาอ่านสเปซตลอดเลยอ่ะ ดีใจ คัยอ่านก้อเม้นไว้น้า จะได้รู้ว่าคิดถึงกัน แพรไม่เคยลืมทุกคนเล๊ย แล้วจะกลับไปนะค๊า 22-6-2006 อีกอาทิตย์เดียวแล้วหรอเนี๊ย กลับมาไทยได้ 2 อาทิตย์ได้แล้วมั้ง วันๆก็ไปแต่สยาม แอบเบื่อแล้วเนี๊ย แต่ว่ายังดีที่ได้เจอเพื่อนๆ ใจนึงก็ไม่อยากกลับไปเลย เหนื่อยจัง อีกใจก็อยากกลับไปไวๆ ไม่ได้เรียนนานมันก้อเบื่อ 5 5 5 รู้สึกว่าแต่ก่อนต้องท่องหนังสือทุกวันเลย แต่ว่าตอนนี้ไม่มีให้ท่อง แอบลืมๆภาษาเกาหลีไปเหมือนกันนะ แหะๆ
ช่วงนี้ชีวิตเหมือนกันทุกวันอีกแล้ว แต่คราวนี้อยากจะบ่นว่าเที่ยวจนเบื่อ 55+ ไม่เป็นไรหรอกต้องเที่ยวตุนๆไว้ก่อนเนอะ...อิอิ วันนี้ก็ไปดูรักจังมารอบที่ 2 แล้วแหละ ซาหนุกมากมาย รอบที่ 2 แต่ก้อยังคงนั่งร้องไห้ มันซึ้งๆๆและเศร้าๆๆ โอ๊ยชอบ 5 5
ตอนนี้นั่งร๊อ รอ หมูออนเอ็ม อิอิช่วงนี้ต้องเรียนหนัก งานเยอะ งานยุ่ง ถึงมะค่อยได้คุยกันเลย ฮือๆ น้องแพรเหงา...T_T ไม่มีรัยหรอก นั่งเบื่อๆไปเรื่อยๆ คิดถึงนะ อยากคุยด้วยแล้วล่ะ......
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงมีอะไรทำ กะลังนั่งลำดับเหตุการณ์อยู่ 555+ วันเสาร์นี้ก็ไปนอนบ้านปอม แล้วเสาร์หน้าก็กลับแล้วสินะ เห้อ...กลับไปสู้ตายกับภาษาเกาหลีอีก วันนี้อัพแค่นี้ละกัน เหนื่อยจัง**
**'Ha-na-Ja' รักจัง
*ชอบเพลง "ที่เดิม" ในหนัง "รักจัง" มากเลยอ่ะ คัยมีส่งให้หน่อยนะ อิอิ
***พี่เติ้น...อีกอาทิตย์เรากลับและนะ หิวข้าว 555+ คิดถึงค่ะ!*
*gRip..ชั้นคิดถึงแกมากมาย ไม่อยากกลับไปเลยว่ะ....รักแกม๊ากมาย ไอ้เพื่อนร๊าก
*พี่ถั่ว...มะไหร่จามาหา ห๊ะ??? 555+ เราว่าไม่เจอกันที่สนามบินแน่เรยอ่ะ
**ก็ใจ..ขอรอที่เดิม แม้วันและเวลาจะพาเปลี่ยนและหมุนไป
ขอเธอจำเอาไว้..ว่าใจชั้นอยู่ที่เดิม*
*เหนื่อยจัง..เหนื่อยใจ สับสน หงุดหงิด เบื่อตัวเอง
**คิดถึงเพื่อนๆทุกคนมากมาย คิดถึงๆๆๆๆ ตั้งใจเรียนนะจ๊า 12-6-2006 Come back to Thailand!!กลับมาแล้วววว.....อิอิ อย่าโกดกันเรยนะเพื่อนๆที่ไม่ได้บอกเล่วงหน้า แพรเองก็รู้ก่อนไม่นานหรอกว่าจะได้กลับ แต่กะจากลับมาเซอไพร้กริ๊ป ถ้าบอก รู้กันหมดแน่เรย อ่าแหะ.....
วันเสาร์...
คืนวันศุกร์ไม่ได้นอนเลยอ่ะ ตื่นเต้น 55+ คิดถึงบ้านโคดอ่ะ พอดีต้องออกไปสนามบินตี 5 คึ่ง แล้วด้วยความที่ถึกอ่ะ ไม่ได้นอนบ่อย 55+ เลยไม่นอนมันเลย หุหุ พอตี 5ครึ่งแพรก้อไปสนามบิน ตอนนั้นฝนตกหนักเรยอ่ะ ชั้นก้อแบบ...จะดีหรอวะ 555+ เครื่องออก 9 โมงครึ่งคร่ะ ตอนนั้นฝนก้อยังตกหนักอยู่ ชั้นก้อนึกในใจ กรูจารอดมั๊ยละเนี๊ย......แต่ก้อมาถึงไทยโดยสวัสดิภาพ แต่ว่าเครื่องดีเลย์ด้วยอ่ะ เราก้อแบบ เห๊ย กลัวกริ๊ปกลับไปก่อนอ่ะ
>> คือแบบ แพรให้พ่อโทไปหากริ๊ปกะปันไง ว่าแบบเออแพรฝากของมาให้รัยเงี๊ย แล้วพ่อช๊าน เนียนโคด อิอิ พอไปถึงสยาม แพรก้อไปหลบอยู่ตรงใต้ศูนย์หนังสือจุฬาฯอ่ะ แล้วพ่อก้อแบบโทหากริ๊ป มานก้อเดินมากัน แร้วพ่อก้อยื่นถุงให้ มันก้อถามว่า "แร้วของคัยอันไหนละคะคุนพ่อ 55" พ่อก้อแบบเออเดี๋ยวโทหาแพรก่อนนะ
แล้วแพรก้อเดินมาข้างหลังมัน ไปสะกิดๆหลังบิ๊ก มันหันมาทำหน้าเห็นผีมาก 555555+ แพรก้อแบบเอออย่าพึ่งเสียงดังเว่ย แร้วก้อเดินไปสะกิดหลังกริ๊ป มันก้อหันมา ทำหน้าแบบ ผีหลอกสุดๆ 55555 แล้วแบบ เออดีใจมากเลยว่ะ ได้เจอพวกแกแล้ว ร้องไห้เรย คิดถึงมาก อิอิ ชั้นกลับมาแล้วจิงๆแก
แล้วปันก็ต้องรีบกลับก่อน โหว่ๆ ยังไม่หายคิดถึงเรยแก แล้วแพรก่ากริ๊ปแร้วก้อบิ๊กก้อไปกินซเวนเซ่นกัน พอกินเสดอีปอมก้อมา อย่างสวยเชียวนะเมิง 555+ แต่ว่ากริ๊ปตัองกลับ เห้อคนนึงมาคนนึงกลับ กุยังมะหายคิดถึงเรย เสดแร้วเบิร์ดก็มาหา ด้วยความตกใจว่าชั้นกลับมาแล้ว 55+ แร้วก้อไปกิน "ตำสะเด็ด"กัน โห คิดถึงส้มตำชิหายเรยยยยย ได้กินสมใจ แต่ยังไม่หายอยากเรย ไม่เปงรัย สามอาทิตย์กินให้คุ้ม
เออแล้วแบบเดินๆอยู่ "คิม" โทมา แพรแทบช๊อก!!!! กะจากลับมาเซอไพร้เว่ย พี่หญิงดันมาเจอแพรก่อน เซรงเรยค้าบพี่น้อง โดนดุหาว่าไม่บอกอีก 555+ อ่านะคนเรา แพรช๊อกแทน แร้วกินข้าวเสดก้อไปหาคิม ไปดู "รักจัง" ซาหนุกมากกกกกกกกกกก ร้องไห้ ตลก ฮา หนุกอ่ะ อิอิ ชอบ! แต่ออกจากสยาม 5 ทุ่มก่า แม่แทบฆ่า 55+ แต่เรามีเหตุผลนะ รถมันไปติดตรงราชดำเนินอ่า ก้อมันมีงานไง แม่เลยแบบ เออไม่ว่า แหะๆ แต่เราก้อรู้นะว่าเราผิด /\ ขอโทดค่า
วันอาทิตย์ก็ไปเจอนุ่นก่าปูมา ไปกินข้าวเดินเล่นก่าปู ส่วนวันนี้ไปเซนทรัลกะเมย์ คิดถึงแกมากเลยว่ะเมย์ โซ๊ยส้มตำกันไป อย่างอร่อย 555+ พอเสร็จแล้วก็ไปสยามกะอีบิ๊ก เดินตั้งแต่พารากอน ไปถึงเซนเตอร์ ดิส มาบุญครอง โบนันซ่า มาจบที่สยามสแควร์ เดินกันซะตีนบวม 55555+ ช๊านยิ่งคิดถึงแกหนักเลยกริ๊ป แกน่าจะมาด้วยเน้อ....มะไหร่จาเจอกันอีก ฮือๆ
อยู่แค่สามอาทิตย์เอง คัยจาไปไหนโทรมาบอกล่วงหน้าด้วยนะ นัดแล้วห้ามเบี้ยวเพราะว่ามันลำบาก โอเค๊? เวลาว่างไม่ตรงกันเรยอ่ะ อยากเจอเพื่อนๆครบๆ รวมตัวนะสาวๆ รวมตัวนะเจ็ดคน คิดถึงพวกแกโคด!!
คิม....โกดว่ะคิม 555+ ไม่รุจาพูดไร ไปเลี้ยงฟูจิเลยยยยย ชิชะ แพรอยู่สามอาทิตย์เองน้า
กริ๊ป....คิดถึงแกมากมาย รีบๆออกจากหอมาหาชั้นเหอะ 555+ รักแกโว๊ย
ปัน ปอม ยุ้ย มิ้ง นพ...ชั้นกลับมาแล้วนะแก รอคอยวันที่ว่างตรงกันอยู่ อยากเจอพวกแกครบๆมากอ่ะ
**วันพุธจาไปโรงเรียน คัยไปบอกด้วยนะ คิดถึงโรงเรียนมากอ่ะ
พี่เติ้น..อย่าลืมสัญญาเรานะๆ หุหุ พูดแร้วหิวฟร่ะ!!
คิดถึงทุกค๊นนนนนนนน ไม่อยากกลับไปแร้วอ่ะ กลับไปเรียนหนักอ่ะ ฮือๆ 4-5-2006 กลับมาแล้วสเปซจ๋า...เนื่องจากว่าตอนนี้สตอรี่ไทย มันเปงโง่อะไรก็ไม่รุ อัพไม่ได้ว่ะ หงุดหงิดวุ๊ยยยยย เลยมานั่งอัพสเปซแทน ไม่ได้อัพนานแล้วนะเนี๊ย คิดถึงๆๆๆ 555+ เริ่มยังไงดีอะ มีเรื่องจะเล่าเยอะไปหมด เริ่มเรื่องแรกแล้วกัน **ว่ากันด้วยเรื่องเตารีด**แม่งงง โดนยึดเตารีดว่ะ หงุดหงิดอะ เรื่องมันมีอยู่ว่า...ที่หอนี่เค้าไม่ให้ใช้เตารีดในห้องช่ายป่ะ ให้ลงไปรีดข้างล่าง แล้วใช้เตารีดเค้าอะ ระหว่างรีดผ้ายังยึดกุญแจห้องอีก - - คัยจะไปวะ หนาวก้อหนาว ไม่มีฮีทเตอร์ งุงิ คัยๆเค้าก้อมีเตารีดกันทั้งนั้นแหละ แต่...มะคืนก่อน เพื่อนแพรยืมเอาเตารีดไปใช้อะ แล้วดันลืมวางไว้บนโต๊ะ ยัยคนตรวจหอ เข้ามาเห็น เปงไงล่ะ ซวยเลย โดนยึดเลยงะ แมร่งงง ไรว้า!!!!! ไม่ยุติธรรมซะเลย เห้ออออ เค้าบอกว่าจะให้เอาไปได้ตอนวันกลับเมืองไทย นั่นแหละปัญหา ว่าเมื่อไหร่??? เห้อออ ยิ่งคิดแล้วยิ่งหงุดหงิดว่ะ ปวดหัวจิงๆ
กริ๊ป...ชั้นคิดถึงแกมากเลยว่ะ มาอยู่นี่ทำไมมันลำบากจังเลยวะแก ไม่มีแกเหมือนเดิมแล้ว เหงานรกแตกมากอ่ะ อยากกลับไปเม้าๆๆๆ กะแกเหมือนเดิม ชั้นไม่คิดเลยว่ะว่าเราสองคนจะสนิทกันได้ขนาดนี้ แปลกมากเลยเนอะ มารู้ตัวอีกที ทำไมกูก่าเมิงมันเหมือนกันไปซะทุกอย่างเลยวะ 5555 ชั้นว่ามันน่าแปลกมากนะแก ที่อยู่ๆคนสองคนจะมีอะไรที่มันเหมือนกันขนาดนี้ ชั้นถือว่าเป็นโชคดีของชั้น ที่เจอเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างแก ตอนนี้ชั้นไม่อยู่ แต่ก้อคิดถึงแกทุกวันว่ะ แกต้องดูแลตัวเองดีดีนะเว่ย ตั้งใจเรียนล่ะ ชั้นมาอยู่นี่ ลำบาก ชิบหายวะ อยากให้แกมาอยู่ด้วยจิงๆ T_T เออชั้นส่งจดหมายไปหาแกแระนะมะวาน อิอิ รอรับด้วยยยยย วันนี้คิดถึงแกมากเป็นพิเศษ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเรยเนอะ เทคแคร์นะแก รักและคิดถึงแกมากๆจิงๆว่ะกริ๊ป
พี่เป็ด...แหะๆ น้องแพรขอโทดนะค้า มะวานคอมแบตหมดอ่ะ เรยไม่รุเรื่องเลย อยากรุอ่ะๆๆๆ วันนี้มาเล่าให้ฟังด้วยนะ แปลกใจป่ะ วันนี้ทำไมเขียนถึง แพรก้อไม่รู้เหมือนกันอ่ะ คิดถึงนะ 55555 ก็พี่เป็นคนที่แพรไม่ค่อยเขียนลงในสเปซ เป็นคนที่เหมือนว่าจะห่าง แต่ความจริงแล้วเราดีใจนะ ที่พอนึกถึงเมื่อไหร่แพรก็รู้ว่ามีพี่เป็ดอยู่ข้างๆเสมอ เป็นคนที่แพรจะบ่น หงุดหงิด ร้องไห้ กรี๊ด หัวเราะ บ้า ชมตัวเอง ทำบ้าไรก้อได้ 5555+ เปงพี่ชายที่แสนดี เปงคนที่เรารักม๊ากมากที่สุดเรย กรี๊ด >.< เราจะรอให้พี่เป็ดพาไปเที่ยวนะ ไม่ลืม 5555
ปัญจพร...ยัยเพื่อนรักของช๊าน...แปดปีแล้วนะแก ที่คบกะแกมา มีเรื่องให้จดให้จำเยอะมากว่ะ นับไม่ถ้วนเลย ทั้งทะเลาะกัน ร้องไห้ ขำ โง่ เดินตามรุ่นพี่ กร๊ากกกกก อยากบอกว่าดีใจมากที่มีเพื่อนอย่างแก รักแกมากเหมือนกันนะเว่ยยยยย
กริ๊ป,ปัน,ปอม,นพ,มิ้ง,ยุ้ย..ตอนนี้ไม่มีพวกเราเจ็ดคนอยู่ด้วยกันแล้ว ชั้นเหงามากแก ทั้งเหงาปากทั้งเหงาหูเลยว่ะ 5555 กินข้าวก้อไม่อร่อยเหมือนเดิม เรียนก้อไม่หนุกเท่าเดิม ทำอะไรก้อหงอยเหงา ไม่มีพวกแกด้วย แต่ชั้นรู้..ว่าเรา 7 คน จะเป็นเพื่อนรักกันตลอดปาย^^
คิม...รู้จักกันช้าไปมั๊ยเนอะ อิอิ ไม่หรอก ดีใจนะที่ได้รู้จักคิม...ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มาสนิทกันมากมายขนาดนี้ แต่ตอนนี้ โคดอยากกินฟูจิเลยอ่ะ อย่าลืมสัญญานะตอนแพรกลับไป คลิๆๆ หวังว่าคิมคงสบายดีทุกวัน ไม่เครียดแล้วนะ ดูแลอากงดีดีอ่ะ แล้วก็ดูแลตัวเองดีดีด้วย แพรขอโทดนะที่โทไปหาบ่อยๆไม่ได้ คิมคงเข้าใจ >< แต่แพรก้อคิดถึงคิมซาเหมอน้า~~
หมูๆๆหมูอ้วน...ม่ายว่ากันช่ายป่าวที่เราเรียกหมูอ้วน อิอิ ทำไมแพรยังไม่ได้จดหมายพี่เติ้นเลยน้า T_T ช่วงนี้รู้สึกแปลกๆเหมือนมีคนมาแกล้งที่ตู้จดหมายไงไม่รุอะ พี่เติ้นใกล้เลิกฝึกงานแล้วดิเนอะ เวลาผ่านไปเร็วมากๆจิงๆอะ ขอบคุณนะคะสำหรับกะลังใจที่มีให้แพรตลอด ขอบคุณที่เป็นห่วง บังคับให้แพรกินยา จนตอนนี้มันไม่ลืมแล้วล่ะ อิอิ เดี๋ยวก็เปิดเทอมแล้วสิเน้อ....ยิ่งไม่ได้คุยกันหนักเข้าไปใหญ่เลย เศร้าๆๆ คิดถึงนะหมู คิดถึงเราบ้างป่าวอะ T_T เรางอแงอ่ะ ขอโทดนะ แต่แพรสัญญา จะเป็นเด็กดีเสมอนะ^^ มีเวลาแวะมาเช็คเมวก้อเมวมาให้บ้างนะ ตอบเมวบ้างนะ จะได้รู้ว่ายังเป็นห่วงกันเหมือนเดิม ได้ป่ะ??
พี่ถั่ว...คนนี้ลืมไม่ได้ พี่สาวที่ร๊ากของแพร เรารุจักกันมากี่ปีแร้วอ่ะ 5 ปีได้แล้วป่ะ เราว่านานมากแล้วอ่ะพี่ถั่ว ขอบคุณนะสำหรับกำลังใจที่มีให้ตลอด เราไม่เคยลืมพี่ถั่วเลยนะจะบอก เป็นห่วงซาเหมอด้วยอะ ตอนนี้ตั้งใจเรียนยังอ่ะ เราไม่อยากจบพร้อมพี่ถั่วนะ 555 นั่นแหละ ไม่รู้จาบอกรัย รักและคิดถึงมากๆน้า จุ๊บๆๆ
ไดยาวมากพึ่งรู้ตัว.....ขออีกหน่อยละกัน สุดท้ายแล้ว...
ถึงเพื่อนๆทุกคน ถึงเพื่อนๆซียูดีสี่หนึ่ง ถึงออม จอย โอ๋ ถึงเพื่อนที่คริสเตียน และเพื่อนๆทุกคนที่อยู่โรงเรียนอื่น...แพรดีใจมากๆเลยนะที่ได้เป็นเพื่อน ได้รู้จักกับทุกคน และรับรู้ถึงความห่วงใยที่มีให้กันเสมอมา แพรมาอยู่ไกลขนาดนี้ แต่ก็ไม่มีคัยลืม ( หรือเป็นเพราะออนบ่อยไปวะ 5555 ) ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้กันมาตลอด ตั้งแต่วันที่แพรล้ม..วันที่แพรเจ็บ แต่แพรมีทุกคนคอยเป็นกำลังใจให้แพรเข้มแข็งอย่างทุกวันนี้ แพรจำวันนั้นได้ดี จำคำพูดของทุกคนได้ดี ขอบคุณมากจิงๆ รักทุกคนนะ^^ 27-2-2006 My Holiday After One week in Korea**~ผ่านไปแล้ว..หนึ่งอาทิตย์ในเกาหลี
มีเรื่องจะมาเล่าให้ฟัง....
**อาหาร..ที่นี่อาหารเผ็ดอ่ะ มื้อแรกๆก็อร่อยดีหรอก แต่พอนานๆไป เอ่อ..
มันแบบว่า มีแต่ผักเป็นส่วนใหญ่อ่ะ โดยเฉพาะกิมจินะ แต่ก็โอเค ไม่ได้แย่มาก
พอกินได้ แต่ก็ไม่คุ้นเคยอ่ะ
**Fashion..แฟชั่นจ๋าพอๆกับญี่ปุ่นเลย อิอิ
คนที่นี่แต่งตัวเก่งมาก แต่....
ติดอยู่ที่ว่าราคามันแพงมากเลยอ่า
ไม่มีหรอกกระเป๋าร้อยเก้าเก้าแบบไทย อย่างต่ำก็สี่ร้อยอ่ะ
แพรนี่เซงเรย -*- อยากช๊อปบ้าง แหะๆ
**Ewha Womans University
มหาลัยน่าอยู่ น่าเรียนมากเลย เสียอย่างเดียว
มันเป็นเขาอ่า เวลาจะไปไหนทีต้องเดินลงเขา อันนี้ไม่เท่าไหร่ แต่พอเดินขึ้นอ่าดิ
อยู่สี่ปีขาต้องเป็นกล้ามแน่ๆ ก๊ากๆๆๆ แต่ก้อถือว่าสวยมากเรย แพรชอบ
**หอพัก..ห้องแอบเล็กไปหน่อยเพราะว่าต้องอยู่สองคน
แต่ก็อยู่ได้ สนุกดีมีเพื่อนๆเยอะแยะแล้วตอนนี้
ทั้งคนต่างชาติแล้วก้อเกาหลีด้วย เพราะว่าต้องใช้ห้องอาบน้ำ ห้องครัว ห้องนั่งเล่นเดียวกันหมด
ตอนนี้ก็แฮบปี้ มีความสุขดี อิอิ
อยากจะบอกทุกคนว่า....คิดถึงเมืองไทยโว๊ยยยยยยยย แหะๆๆ
สี่ปีที่นี่..แพรต้องอยู่ให้ได้ชั่ยมั๊ย แต่มันก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด
คนอยู่เมืองไทย คิดถึงกันมากๆนะคะ อิอิ
**พ่อ แม่ พีท..แพรคิดถึงบ้านจังเลยอ่า อยู่ที่นี่ต้องทำเองหมด เหนื่อยจัง ฮือๆๆ
**กริ๊ป นพ ปัน ยุ้ย ปอม มิ้ง..คิดถึงพวกเมิงสาดๆ ไม่ไหวแย้ว อยากไปเที่ยวด้วย ร๊ากนะโว๊ย
**ซียูดีสี่หนึ่งทุกคน..อยากไปปัจฉิมด้วยมากๆอ่ะ ฮือๆๆ คิดถึงกันมากๆน้า
**คิม..ถึงจะคนละแผ่นดิน แต่ก็ฟ้าเดียวกันนะ อย่าลืม อิอิ
**ทุกคนที่อ่านและเม้น..คิดถึงนะ ดูแลตัวเองด้วยจ้า
24-2-2006 แพร จัง กึมแพร จัง กึม
.....
วันนี้...เริ่มด้วยตอนเช้า ตื่นมา อาบน้ำ กินข้าว
จากนั้นก็ไปประชุมรวม เพราะว่าวันนี้มีงาน Freshman Entrance Ceremony
เค้าเล่าให้ฟังว่า ที่เกาหลีให้ความสำคัญกับการศึกษามากๆ
การที่เด็กสอบเข้าที่นี่ได้ถือเป็นเรื่องที่ยากมากเลย เค้าเลยมีงานแสดงความยินดี
คนเยอะโคดๆตอนเช้า เพราะว่าพ่อแม่ปู่ย่าตายายมากันหมด
ก่อนเริ่มพิธีมีคนมาบอกว่าวันนี้จะมีสถานีโทรทัศน์ MBC ของเกาหลีมาถ่ายทำสกู๊ฟสำหรับข่าวภาคค่ำ
แล้วก็จะถ่ายเฉพาะนักเรียนที่เรียนนิเทศน์ศาสตร์ ซึ่งก็มีสามคนคือ
แพร {Radio,television and film}
Marier {Journalism}คนฟิลิปปินส์
Cam {Advertising}คนเวียตนาม
จากนั้นเริ่มตั้งแต่พิธีตอนเช้า เค้าก็เดินถือกล้องตามตูดทั้งวันเลยอ่ะ ( แต่ตากล้องแอบหล่อว่ะ ก๊ากๆๆ )
พอพิธีจบก็ไปย้ายของมานอนที่หอ ห้องแอบเล็กอ่ะ แต่ก็ต้องอยู่ให้ได้
รูมเมทก็โอเคนะ อยู่ได้ๆๆ รอตายในเกาหลีแน่นอน แหะๆ
พอย้ายของเสร็จแล้วเค้าก็พาไปที่ถ่ายทำแด จัง กึม
สวยมากๆเลย สนุกมากๆด้วย แล้วเค้าก็ให้ใส่ชุดแด จัง กึม ก๊ากๆๆ
แล้วจากนั้นเค้าก็นั่งสัมภาษณ์พักนึงแล้วก็กลับ วันนี้เป็นอีกวันที่สนุกมากในเกาหลี
**พรุ่งนี้แล้วสินะ วันสำคัญของเพื่อนๆ
ถ้าแพรยังอยู่ที่เมืองไทย เราคงได้ร่วมทุกข์ร่วมสุข ร่วมเป็นร่วมตายกันพรุ่งนี้
เอาเป็นว่าแพรเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ
แพรเชื่อว่าทุกคนจะต้องทำได้ และทำได้ดีด้วย
ขอให้เพื่อนๆโชคดี เอ็นติดในคณะที่อยากเข้า เทคแคร์นะ สู้ๆ
**กริ๊ป ปัน ยุ้ย นพ ปอม มิ้ง..ชั้นเชื่อว่าพวกแกจะทำได้ดีมากๆ เป็นกำลังใจให้นะเพื่อนรัก
**อาร์ต ปู นุ่น กุ้ง..โชคดีเหมือนกันนะเว่ย คิดถึงพวกแกจัง
**ซียูดีสี่หนึง..เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะจ๊ะ สู้ๆ โชคดีๆๆ
**คิม..วันนี้แพรไม่มีเวลาไปซื้อบัตรโทสับเลย ฮือๆๆ เดี๋ยวไว้โทหาพุ่งนี้แย้วกันน้า มิสๆๆ
**ขอบคุนที่อ่าน+เม้นน้า คิดถึงเสมอ เทคแคร์ค่า
**ไปดูรูปได้นะ เอาลงแย้ว
|
|
|||
|
|
